A życie toczy, toczy, swój garb uroczy #1

Witam wszystkich którzy zaglądali już do mnie oraz tych, którzy są tutaj po raz pierwszy.
Zależy mi na tym abyście ze mną zostali jak najdłużej i dlatego chciała bym dzielić się z Wami troskami i radościami mojej codzienności, po to aby pokazać Wam, że nawet po ciężkich przeżyciach można jeszcze zaznać spokoju i szczęścia.
I choć w naszej rzeczywistości trudno sobie nie uszkodzić układu nerwowego, to w zaciszu domowym jest dobrze i oby tak pozostało jak najdłużej ;)

Tak to u mnie się potoczyło, że po kilkunastu latach małżeństwa zostałam rozwódką.
Zawsze dawałam sobie radę więc i w tym najtrudniejszym okresie jakoś sobie poradziłam.
Przeprowadzka z dwójką dzieci,  jedna potem druga, rzucenie się w wir zajęć aby tylko nie myśleć o tym co i dlaczego właśnie mnie spotkało.
Był i okresie odreagowania ale o tym może innym razem.
I tak po jakimś czasie, chociaż jeszcze parę miesięcy wcześniej zarzekałam się, że nigdy więcej, zatęskniłam za uczuciem, za ciepłym spojrzeniem, dotykiem dłoni, wsparciem drugiej osoby, my ludzie nazywamy to, miłością.
Chociaż bardzo się bałam, że ktoś znowu może mnie skrzywdzić,  zaczęłam rozglądać się wokół nieco uważniej i z nadzieją, że może jeszcze spotkam kogoś,  komu uda mi się zaufać.
Dni mijały a mnie spotykały kolejne rozczarowania, swoją drogą to przykre, że na świecie jest tyle ignorantów, którzy aby zaspokoić swoje popędy, gotowi są prawie na wszystko!
Przykre to ale prawdziwe, szybko się zniechęciłam i postanowiłam, że jednak sama ze swoimi dziećmi  będę budować nasze nowe życie.


I wtedy gdy już pogodziłam się ze swoim losem, pojawił się On, mój P. W ciągu dwóch lat wywrócił mój świat do góry nogami.
Mamy cudowną córeczkę, moi synowie mają w P. oparcie i przyjaciela a ja na reszcie jestem szczęśliwa.
Czekała mnie też kolejna przeprowadzka ale tym razem nie dlatego, że musiałam ale dlatego, że chciałam, chcieliśmy znaleźć dom dla naszej nowej rodziny.
Wiele się zmieniło, przede wszystkim to, że już nie muszę o wszystkim myśleć sama a odkąd pamiętam właśnie tak było.
I chociaż wcale nie jestem pewna swojej przyszłości a to dlatego, że takiej pewności mieć nie można, to cieszę się z tego co mam i nie żałuję, że jednak zaryzykowałam.

To, że jestem tutaj to też zasługa P. to on namówił mnie do powrotu, do pisania, do mojej wielkiej pasji, która została uśpiona i niemalże zapomniana.
Zakładając bloga nie miałam pojęcia jak to wszystko działa, ile pracy wymaga i ile się muszę nauczyć. Wiem, że wiele jeszcze muszę poprawić i że jeszcze wiele nauki przede mną. Staram się odnaleźć w tym świecie, znaleźć swoje miejsce, miotam się jeszcze szukając tego czegoś co pozwoli mi tu pozostać jak najdłużej. Dlatego przepraszam za wszystkie błędy i niedociągnięcia, i obiecuję się poprawić ;) liczę też na Waszą konstruktywną krytykę i dziękuję, że jesteście, za każdy komentarz i za obserwacje, nawet nie wiecie ile to dla mnie znaczy.

Teraz już zmykam do mojej córci, która jeszcze nie chodzi ale już sama wstaje, wystarczy aby było się czegoś chwycić, jednym słowem urwanie głowy szkoda, że jeszcze nikt nie wynalazł ochraniaczy i kasków na takie małe szkraby a tymczasem do następnego....

                                                              Moja mała akrobatka





                                                                                          Monika


                 



Podobał Ci się tekst? Jeśli tak, to miło mi będzie jeśli go udostępnisz:

Dołącz do konwersacji

18 komentarze:

  1. Moniczko takie jest życie, bolesne i przykre z jednej strony i znowu radosne aż do bólu.
    Cieszę sie ze napotkałaś na swojej drodze nową miłość i pozwoliłaś jej do siebie przyjść- często ludzie zapominają sie w bólu i cierpią dalej, nie dając innym żadnych szans.
    napisze znowu- Takie jest życie, ale dużo zależy od nas samych,
    Życzę Wam dużo szczęścia :)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Ci kochana bardzo :)
      Przesyłam moc uścisków i ciepłe pozdrowienia;)

      Usuń
  2. Dla takiego skarba warto było zaryzykować, niech Wam się wiedzie i miłość będzie z Wami!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj, warto, warto;D
      Dziękuję Ci ślicznie i serdecznie pozdrawiam.

      Usuń
  3. Dla tych szczęśliwych chwil warto ryzykować, bo przecież nigdy nie wiemy co będzie jutro
    żyj chwilą i ciesz się z malutkiej i Twojej nowej miłości:) Oby tak dalej :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Dziękuję za tak miłe słowa :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Śliczne maleństwo. Miło jest przeczytać, że nie warto tracić nadziei, i że w końcu wszytsko jakoś się układa. Powodzenia!

    OdpowiedzUsuń
  6. Życie jest krótkie, więc nie wolno się bać :) A miłość, ta prawdziwa, jak już przyjdzie to od razu wiadomo, że to jest to :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To prawda, życie jest zbyt krótkie aby tracić je na obawy.
      Trzeba wierzyć i szukać swojego szczęścia, swojej prawdziwej miłości!

      Usuń
  7. widocznie było Ci przeznaczone zostać rozwódką, by później znaleźć ukojenie w ramionach swojego P.
    szczęścia Wam życzę :)

    OdpowiedzUsuń
  8. czasem cuda się zdarzają a najlkepszym dowodem na to jest urocze spojrzenie Córeczki :)
    witam serdecznie :)
    jestem tu po raz pierwszy ale podoba mi się Twój opis siebie więc pozwolę sobie zagościć tu na dłużej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witam Cię i bardzo się cieszę, że bedzisz do mnie zaglądać, pozdrawiam serdecznie i życzę miłego wieczoru ;)

      Usuń
  9. Jestes bardzo silna kobieta i na pewno wspolnie pokonacie wszystkie napotykane przeciwnosci. Jak zdazylas zauwazyc po burzy zawsze wychodzi slonce,gleboko wierze ze teraz bedzie tylko lepiej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Ci bardzo za wiarę we mnie, pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
  10. W życiu nigdy nie wiemy co nas spotka.. Ciesze się, że odnalazłaś szczęście :)

    OdpowiedzUsuń

...a gdy komentujesz, czytelniku kochany, gdy pozostawiasz aktywności swej ślady, serce me rośnie, dusza się raduje, dlatego bardzo Ci za to dziękuję !!!